Evita Expo

JEAN PAUL MARSMAN

Jean-Paul Marsman (1962) is één van de opmerkelijke schilders in ons land. Zijn werk wordt gekocht door o.a.: verzamelaars, galeries, musea en bedrijven. De stad New York is één van z’n grootste inspiratiebronnen en wordt dan ook vaak door hem bezocht. Ook zijn werk is met regelmaat in New York te bewonderen. Heftig en vol. Het leven is intens. Overal gebeurt van alles. Mensen leven op meer niveaus dan ooit. Tal van schijnbare tegenstellingen leven in ons. Tegelijkertijd kunnen we biker zijn én lid van een natuurbeschermingsorganisatie. Politiek stemmen we linkser dan ooit en tegelijkertijd groeit het aandelenbezit explosief. We zoeken allemaal naar spiritualiteit maar ‘verzappen’ ons in de huidige, snelle en schreeuwende massamedia. Die tegenstrijdigheden kom je ook tegen op de doeken van Marsman. Dat spat van zijn schilderijen af. De felle sprekende kleuren en de herkenbare vormen zijn groots, cartoonesk en grotesk. Het beeld is een belevenis, heftig en vol. Een positieve ‘grimlach’ in een chaotische samenleving. Zit er een boodschap in zijn werk? Natuurlijk, maar vooral de uitdaging om eens te kijken naar de manier waarop we leven, vanuit zijn glimlachende invalshoek. Een samenspraak met de kijker. Marsman zet de toon en de kijker vult zijn verhaal in. Een conversatie of een discussie. “Ik steel, profi teer, parasiteer, leen, gebruik en combineer. En vertel m’n verhaal! Da’s m’n werk! Hout, linnen, kwasten en wat verf. Meer is het niet! Sorry! Geen diepgaande, bedachte prietpraat. Heb ik niet nodig! WYSIWYG! Wat je ziet ben ik! Of ben jij! Of is iedereen.”

JEAN PAUL OVER EVITA

Voor mij is de kern en essentie van haar leven het feit dat je vanuit helemaal niets heel groot kunt worden! Create your own life! Daar geloof ik heilig in! Van een arme bastaarddochter (onecht kind) tot presidentsvrouw! Van verschoppeling tot nationaal symbool. From nobody to somebody! Helaas heb ik helemaal niets met Evita, de Madonna van de armen. Het is ook niet mijn stijl om alle Evita-clichés uit de kast trekken. Dan is het voor mij slechts een kleine stap naar haar mannelijke Argentijnse ‘alter ego’: Diego Armando Maradona, nr. 10! In basic dezelfde successtory! Kind van de sloppenwijken geeft natie een nieuwe identiteit en aanzien. En ondanks discutabele drugs- en privé-problemen nog steeds dé held van het volk! Van zero tot hero! Niets is onmogelijk! Blijft fascinerend om, met Evita als uitgangspunt, buiten bestaande kaders te denken om uiteindelijk bij ‘Pluisje’ uit te komen!